Wau Y Los Arrrghs!!!

Campus Rock en twitter

Rematou por este ano o Campus Rock, gracias por asistir! Vos esperamos o ano que ven con máis forza aínda! 12:13:25 PM Mayo 15, 2010 desde TweetDeck
Vídeo de promoción do Campus Rock 2010! Disfrutádeo http://tinyurl.com/298jzbd! 08:48:42 PM Mayo 12, 2010 desde TweetDeck
Publicados os horarios do Campus Rock: http://tinyurl.com/25pusbb 03:53:57 PM Mayo 10, 2010 desde TweetDeck
Recordade, hoxe pola tarde presentacion do Campus Rock 2010 na FNAC de A Coruña, vémonos! 01:39:43 PM Mayo 07, 2010 desde TweetDeck
Menudo gustazo os documentais de hoxe! Verémonos na seguinte tanda o próximo xoves 6 cun par de docus e a charla de Antón Reixa. Saúdos! 11:36:06 PM Abril 29, 2010 desde TweetDeck

A banda de garaxe máis salvaxe do momento é de Valencia e é a responsable do contaxio dun virus por culpa da mestura de sixties, garaxe e pop chamado Arrgh que ameaza con rematar nunha pandemia de proporcións bíblicas, debido en parte, a unha mutación de rock´n´roll con letras en castelán sen precedentes.

Deflagración do pedal de fuzz, bouramentos, farfisazos, berros e alaridos, todo con moito saber e substancia, dannos á benvida ao mundo troglodita de Wau y los Arrrghs!!! Agora regresan a Galicia con seu novo disco ¡¡¡Viven!!! (Munster Records, 2009) para rebentar as táboas do festival co seu potente e espectacular directo, para conducilo a unha verdadeira bacanal musical sen precedentes.

Rock´n´roll salvaxe no garaxe melódico

Canción: “Hey monstruo hey”
Lembran a: Doctor Explosion, “Back from the grave”, Link Wray
+ info: www.myspace.com/wauylosarrrghs

A Bagaxe

Este quinteto de Valencia xurdía ao redor do ano 2005, viñan doutras bandas e xuntábanse co fin de descargar adrenalina en forma de garaxe punk e tratar de divertirse e facer bailar ao persoal. No ano 2006 debutaban en longo co aclamado Cantan en español (Voodoo Rhythm, 2006) -tras un EP para Kawanga-, un disco gravado nos estudios Circo Perrotti de Jorge Explosion en moi pouco tempo. Moitas das cancións que encontramos neste álbum son obras mestras de grupos esquecidos do sixties garaxe punk anglosaxón como Saicos, Os Doltons, The Stoics, Kenny & The Kasuals…, adaptadas ao castelán nunha homenaxe a todas elas, de aí o descritivo título. Outras son composicións propias para facernos recordar que tamén se poden facer barbaridades rock´n´roll escritas na lingua de Cervantes.

Beben moito en todo momento de todas estas escenas que se solapaban naqueles avanzados anos 60 e como non, de toda a cultura Back From the Grave. A portada contén unha foto dos terroristas sónicos responsables desta tremenda e salvaxe animalada, que son no seu debut: Fletán (batería), Satur (baixista), Isidro (órgano), Molongui (guitarra) e un frontman, Juanito (voces), que se sae do tarro, e en conxunto, os seus temas déixannos ineludibles referencias de surf, punk, fuzz rock´n´roll… en estado puro, aínda que cun regusto pop que se nota nesa preferencia polas melodías. Con este disco editado no prestixioso selo internacional Voodoo Rhythm -que por primeira vez editaba algo en castelán- aparecían en revistas de Alemaña ou Suíza, e todo este conxunto axudounos a saír das nosas fronteiras xa desde o seu debut, pasando por Francia, Holanda, Alemaña, Suíza, Italia, Bélxica, Portugal…

Un pleno para os Arrrghs!!! con esta primeira entrega. Moitos xa quixeran pórse no seu lugar. Agora tras todo isto, volven con outro gadoupazo en forma de disco, o seu segundo LP, ¡¡¡Viven!!! (Munster Records, 2009). Wau y los Arrrghs!!! están máis vivos ca nunca e volven co seu segundo disco que é unha loucura, punk anquilosado no son dos sesenta, puro son de garaxe, letras que non difiren da realidade salivando pus en cada frase, outro puñado de cancións adaptadas ao castelán impresionantes, e o mesmo espírito de sempre. De novo gravado nos estudios Circo Perrotti para esculpir un dos discos de garaxe máis alucinantes que se pariron neste país. Entre as propias Bli, blu, bla (bla bla bla), a esquizofrénica Donde Están, La Cueva ou Copa, Raya, Paliza cun punk ao Link Wray, con sons guturais e a guitarra imitando a mítico guitarrista indio, todos eles en conxunto cun son de teclados para levarte ao psiquiátrico. Por outro lado, novas grandes versións en castelán que parecen temas propios, desde ese Delincuente dos Hatfields, até na recuperación dos Mockers no tema No mientas mas, quizá o máis calmo do disco mais que soa impresionante. Tamén se apoderan de Piedras, dos animais Lyrics… en definitiva…