The Secret Society

Campus Rock en twitter

Rematou por este ano o Campus Rock, gracias por asistir! Vos esperamos o ano que ven con máis forza aínda! 12:13:25 PM Mayo 15, 2010 desde TweetDeck
Vídeo de promoción do Campus Rock 2010! Disfrutádeo http://tinyurl.com/298jzbd! 08:48:42 PM Mayo 12, 2010 desde TweetDeck
Publicados os horarios do Campus Rock: http://tinyurl.com/25pusbb 03:53:57 PM Mayo 10, 2010 desde TweetDeck
Recordade, hoxe pola tarde presentacion do Campus Rock 2010 na FNAC de A Coruña, vémonos! 01:39:43 PM Mayo 07, 2010 desde TweetDeck
Menudo gustazo os documentais de hoxe! Verémonos na seguinte tanda o próximo xoves 6 cun par de docus e a charla de Antón Reixa. Saúdos! 11:36:06 PM Abril 29, 2010 desde TweetDeck

Pepo Márquez é o único cerebro desta sociedade secreta con membros que van e veñen. Lonxe queda aquel primeiro álbum sobresaínte Sad Boys Dance When no One´s is Watching (Acuarela, 2005), no que o folk pálido dominaba os ambientes cunha fina tea rock. A finais de 2008 chegaba o segundo e esperado traballo I Am Becoming What I Hate The Most (Acuarela, 2008), máis títulos longos como a el lle gustan para o álbum e para as cancións. Ademais notamos que algo cambiou, isto soa máis cru, máis directo, un son auténtico con entidade propia, máis folk, si, mais cheo de rabia. Todo soa máis rotundo, desde as pezas de folk máis fráxiles, até as máis intensas acompañadas desas cortinas de rock e hardcore que agora visten con contundencia e sobriedade o resultado final. Todos podemos sentirmos identificados con esta sociedade secreta.

Folk + rock = pop

Canción: “Lights on don’t mean that i’m at home”
Lembran a: Calexico, Elliott Smith, Will Oldham
+ info: www.myspace.com/lasociedadsecreta

A Bagaxe

Pepo Márquez é en realidade a única persoa fixa tras o proxecto The Secret Society, polo cal pasou xente como Rudow de Manta Ray e JR, ou Remate. O proxecto comezaba alá polo ano 2003 coa publicación do EP January, con 6 cancións, e ao ano seguinte outro EP, Bomb the Pas, con 4 novas cancións. Así comezaban a forxarse as cimentes desta Sociedade Secreta. O caldo de cultivo estaba preparado para debutar con longo, Sad Boys Dance When No One´s Watching (Acuarela, 2005) Publicábase no ano 2005, este sempre difícil debut con longo, mais Pepo estaba disposto a dar a coñecer as regras desa Sociedade Secreta nun álbum sobresaínte, co cal se situaba de cheo no panorama musical grazas a súa mestura de folk e rock.

Un debut importante e ruidoso, foi considerado Mellor Disco Nacional de 2005 pola revista Go Mag, ademais de críticas en medios internacionais como a Rolling Stone, Les Inrockuptibles en Francia, Uncut en Inglaterra ou Rif Raf en Bélxica. Percorreu toda España e parte de Europa presentando o álbum durante o 2005 e parte do 2006, pasando por Portugal, Austria, Rusia, Francia ou Bélxica, compartindo escenario e xiras con bandas como Standstill, Arab Strap, Dominique A, Magnolia Electric Co., Tara Jane O’Neil, Destroyer, Frog Eyes, 12Twelve o Last Days of April, por nomear algunhas delas, e como non, participaron en festivais como o Primavera Sound, FIB, Tanned Tin ou o South Pop e, sen dúbida, deixaron un bo puñado de amigos, bandas e medios sentíndose cércanos a súa música. Unha música que sempre tivo algo que custa explicar.

Con todo vindo que nin pintado, todos os que se identificaron coas súas cancións e o descubriron estaban á espera de novo material. Estabamos xa en outubro de 2008 e The Secret Society estaban listos con nova munición, envolta noutro deses nomes largos que tanto lle gustan a Pepo, I Am Becoming What I Hate the Most (Acuarela, 2008). Estoume a converter no que máis odio, así de explícito e así de rápido, 10 cancións en apenas 35 minutos, simplemente outro disco sobresaínte. E que se prepare quen se teña que preparar, porque este disco non é, en absoluto, un disco máis. Non é unha continuación. Non é un disco fácil. Non é un disco de folk. Non é un disco adulto, nin apoucado nin de confirmación. I Am Becoming What I Hate the Most é un disco que vai máis aló incluso das expectativas creadas polo seu anterior traballo. É rabia, escuridade, pena, dúbida, inverno e verán. Impresiona encontrar tantos matices nunha obra tan curta. E é sorpresa, inicialmente pensado e composto en inglés, a metade de camiño e en plena gravación, Pepo cambiou de plans e moitas das letras das súas cancións pasáronse ao castelán. Cinco das dez cancións quedaron escritas en castelán, escondidas tras un nome en inglés. Unha forma de escribir sen imposturas, directa e verdadeira. Una maneira inmellorable para que Pepo ingrese con honores no club dos conversos a súa lingua materna. Nese camiño até a normalización e a súa propia forma de entender a música.

The Secret Society déixanos isto,e I Am Becoming What I Hate the Most é un disco tan honesto que escoitalo fará que te sintas máis sucio e, sen dúbida, volverá a levar a Pepo e aos seus a sitios que aínda descoñecen, fará que se crucen con bandas que admiran e volverán a deixar un regueiro de satisfaccións, emocións e xente rendida. Todo desde a pequenez e a honestidade, así é como se fan as cousas que duran para sempre.

E estes son os crus detalles do nacemento dunha pequena xoia, un disco gravado e mesturado en analóxico, en directo case na súa totalidade, tratando de respectar as primeiras tomas das cancións, asumindo que haberá pequenos deslices, e producido por el mesmo. Pepo Márquez, baixo a tutela de Javier Ortiz e masterizado por J.J. Golden ( Calexico, Sonic Youth, The New Year).

O segredo en boca de moitos, longa vida a esta sociedade musical.